دیروز زیباترین مژه­‌های دنیا را دیدم.

از آن ِ پروانه­‌ای بود.

همان­‌ها که شما خیال می­‌کنید بال پروانه است.

راستی،

هیچ می­‌دانستید که پروانه­‌ها،

هرگز پرواز نمی‌کنند؛

                        آنها پلک می­‌زنند!

شده ام مثل همین دخترها. دلم گرفت، یکهو سر زدم به این وبلاگ. دلم خواست نونوارش کنم. عوضش کنم. اصلن برات ش شد که روزنوشت ش کنم. نمی دانم. دلم خواست یک کاری بکنم، دِین دارم، یادم که می آید یک زمانی را، دلم لک می زند که دوباره راست و ریست ش کنم.

پ.ن: این که کی درست ش کنم، راهش بیندازم دوباره، با خداست

...بِاَبى اَنْتَ وَاُمّى،

لَقَدْ عَظُمَ مُصابى بِكَ،

فاَسْئَلُ اللَّهَ الَّذى اَكْرَمَ مَقامَكَ وَاَكْرَمَنى بِكَ،

اَنْ يَرْزُقَنى طَلَبَ ثارِكَ مَعَ اِمامٍ مَنْصُورٍ...

...پدر و مادرم به فدایت،

آری که سنگین آمد مصیبت تو بر من،

پس از خدایی که مقامت را گرامی داشت و مرا به خاطر تو اکرام کرد،

می خواهم که خون خواهی تو را در رکاب امام یاری شده روزی ام گرداند...

دوباره دارد زمستان می شود. زمستان، نه که فصلی از چهارفصل سال، که یکی از دو نیمه ی سال آن هم در آشیانه های کودکانه­گی ام، زمستان و تابستان. فصلی که بیش از رقیبش تابستان، آماسیده از خاطرات بچه گی و ورم کرده از صحنه ها و تصاویری که گاه و بیگاه با لرزه ی بادهای شبانه ی سردش به ذهنم می وزند. هجوم زجرآوری که زخم تسکین یافته به نشئه ی تابستانی را ملتهب می کند و با چیره گی زودهنگام هر شب ش بر روز، غروب که می شود، زخمه ای می زند بر این تار کهنه، تا بفهمد که چه اندازه از کوک افتاده است. و هیچ لرزه ای، غمگنانه تر از لرزه ی غبار آلود و بدآهنگ تارهای زنگار بسته نیست، غمگین ترین سازها. سازی که دود عود هم­جوارش آنگه که معوج می شود در باد، مانه می­شود عمری که رفته و روزها، روزهای این بیست و اندی سال را قطار می کند پشت سرم که چونان پیرترین محکوم به انتظار، در دورافتاده ترین ایستگاه متروک ترین گوشه ی دنیا، بی اختیار نظاره کنم رفتن این آخرین قطار را که توی یک واگن بخاری های نفتی می سوزند، توی یکی سوز سرما وقتی جلوی موتور نشسته باشی توی شبهای یخ بندان، توی دیگری تخت سردی که زیر پتوش باید آنقدر نفس کشید تا هواش گرم شود، آن یکی تانکر نفتی توی پارکینگ یخ زده و 20 لیتر صبر، دیگری گرما و بخار تنیده بر شیشه هایی که چشم غره می روند سرمای آن سویشان را و سوت کتری روی علاءالدین. مانده ام، من این پیرترین محکوم، با استخوانی به خردی بیست یا بیش، با جانی به کاستی ثلثی،کمابیش، لای جرز دیواره های خارای زمان. زمستان دارد می آید و دوباره جان باید سابیده شود به دیوار ادوار. باید بمانم باز زیر تگرگ هجمه های حسرت به لرزه ، که بپرسند سردت شده؟ ببندیم در را؟

» تري جونز، كشيش آمريكايي از قصد خود براي سوزاندن قرآن در روز 11 سپتامبر خبر مي دهد.

» مقامات آمريكا هر يك به نحوي اين عمل را اشتباه مي خواند ومخالفت خود را ابراز مي كند.

» تري جونز اين كار را نمي كند.

» چند مسيحي متعصب اين كار را ميكنند، فيلم گرفته مي گذارند توي Youtube

» كمتر كسي فيلم ها را ديده و كمتر خبرگذاري در دنيا (حتا دنياي اسلام) خبري داده است.

2:

» در ايران فيلم هاي Youtubeي بارها و بارها از صداوسيما پخش مي شود.

» همه ي گروه هاي سياسي، اين وري و آن وري اقدامات رامحكوم مي كنند.

» رهبر، مراجع، رؤساي سه قوه، خلاصه همه كلي حرف مي زنند.

» در ديوار شهر (تهران) را بنرهايي پر مي كند از نقل قول هاي رهبر.

» قرار بر سه چاهارتايي تظاهرات مردمي مي شود و تظاهرات اصلي روز جمعه بعد از نماز جمعه.

» روز جمعه، تظاهرات مردمي در اعتراض به هتك حرمت به ساحت قرآن مجيد، پوستر هايي از "دولت خدمتگزار"(!!!) منقش به محمود احمدي ن‍ژاد و آيت الله سيد علي خامنه اي به طور گسترده بين مردم پخش مي شود. مردم شعار مي دهند، واي اگر خامنه اي حكم جهادم دهد!

...فَاقْرَءُوا مَا تَيَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ...

...هر چه از قرآن ميسر مى‌شود بخوانيد. ...

سوره ی مزمل – آیه ی 20

روز اول ماه رمضان که داشتم قرآن می خواندم، یکی از آیات نظرم را جلب کرد و گفتم بگذارمش توی وبلاگ. روز دوم هم که همین اتفاق افتاد گفتم یک باره از هر جزء یک پست بگذارم. بنابراین، آیات انتخاب شده نه موضوع خاصی را دنبال می کردند و نه اصولا هیچ چیز دیگری جز این که من در آن روز که می خواندم احساس می کردم که خوب است بگذارمشان توی بلاگ.

تیتر مطلب هم که همان مطلع سخن وعاظ و آخوندهای قدیمی خودمان است، وقتی که می خواهند با آیاتی از قرآن شروع کنند که می گویند "قال الحکیم فی محکم کتابه ..."

نظر ها را هم بستم چون احساس کردم چندان جای نظر ندارد. احساس است دیگر! اگر هم داشته باشد باید بروید نظراتتان را به خود خدا بگویید که به ما مربوط نمی شود. و الا ما و این سوسول بازیا؟؟

می ماند این که متن آیات را بی تصرف از سایت قرآنی برداشتم، ترجمه ها هم با اندک (بسیار اندک!) تصرف (که عمدتا حذف بخش هایی بود که حالت تفسیری داشت) از همان سایت.

باشد که رستگار شویم.

فَإِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا

پس با دشوارى، آسانى است؛ آرى، با دشوارى، آسانى است.

سوره ی شرح – آیات 5 و 6