پارسال اين موقع بود، سالش البته قمري كه ده روز كمتر از شمسي باشه، پارسال اين موقع بود كه داشتي شعر مي گفتي، نه؟ يادته آخراش مي خواستي انتظار رو بچاپوني به وزن نمي خورد؟ يادته يهو خورد. كلمه ها رو يادته كه يهو اومدن... نغمه، تازه ، ديباچه، بهار... يادته انتظار خودش وسط پريد؟ درست وقتي تصميم گرفتي بي خيال اين كليدواژه بشي، يادته؟ پارسال اين موقع بيرون هم رفته بودي به خيالم. جشن، چراغوني، شربت و شيريني، هي.

چند سال پيش اين موقع، سالش البته قمري كه ده روز كمتر از شمسي باشه، يادته از دو تا ماه مي گفتي... گير نده حالا،از دو تا ماه مي نوشتي، يادته؟ يادته سال هاي قبل اين موقع ،سالش البته قمري كه ده روز كمتر از شمسي باشه، مي رفتي كوچه زيبا. مي رفتي خيابون مهدي. مي رفتي ... جشن و چراغوني و شربت و شيريني و هي....

امسال هم، كه فرق نمي كنه سال رو قمري بگيري يا شمسي و يا حتا ميلادي، اين موقع، مردم مثل هميشه ريختن تو خيابون و چراغوني كردن، شيريني مي دن، شربت مي دن، مثل هميشه همه چيز بي نظمه و آخ كه چه لذتي تو اين بي نظمي و بي برنامگيه. آخ كه چه لذتي تو يلخي بازيه، تو اين لوتي گري، تو اين مرام كشي. اما امسال، كه فرقي نمي كنه سالش قمري باشه يا شمسي و يا حتا ميلادي، تلق تلق تايپ مي كني :

"ته سيگارش را تف كرد توي جوب و با همان لحن آب نكشيده ي هميشگي اش گفت: متي ِ شوما رو ما نمي شناسيم. ولي خيالي ني. [دستمال یزدی اش را تابی داد و ] مي گن اون ما رو مي شناسه. سلامتی آق متي كه امرو جشن تولدشه، و سلامتی نامردا که آق متی عمرنات جزفشون باشه، بندری رو عشق است ."

 

بي ربط نوشت:  پارسال اين موقع، سالش البته قمري كه ده روز كمتر از شمسي باشه، تو چه فكرايي بودي و حالا چي؟ تو فكر دسته گل نرگسي؟ دسته گل نرگس؟ دست خوش بابا، دست خوش.

افتاد. به یاد آمد و بار دیگر، مطلبی دیگر شد ... 

بي ربط نوشت يك: خرده خرد و سر سوزن ذوق جمع كردم تا قالبي بسازم. ارواح كلمه ام همه اش سمبوليك كار شده. پدر ذهنم درآمد، مخچه ام آماسيد، فكرم درد گرفت تا قالبي بسازم چونچنان (كَما). زياده زر است.

 

بي ربط نوشت دو: دلم براي دل تنگي، تنگ شده است. (فكر كنم يك "ت" كم گذاشتي ها...نگذاشتي؟ گذاشتي! اي ناقلا.)

راستش را بخواهي نسبتا خسته ام . دروغ گفتم.

چه طور بگويم برايت... نوشتنم نمي آيد. نه اين كه نيايد ها، درست و حسابي نمي آيد... البته مي دانم كه درست و حسابي تو و من هزار فرسخ توفير دارد. قرارم هم نيست اين سوءتعبير دلپذير را بر طرف كنم. اصلا بي خيال. بگذار نه زور بيخودي بزنم و نه زر بيخودي. فعلا توي ذهنم دو تا ... (راستش درست نمي دانم دو تا چي... به خوش آمدت هرچه خواستي بگذار) هي مي چرخد و هي مي چرخد. يكي ش را مي نويسم ، و السلام.

هر وقت به خاطر مصلحتي از مسير اصلي ات دور ماندي، بار ديگر روي اين كارت فكر كن (و اين كه نمي گويم اصولا بي خيال مصلحت شو، بنا به مصالحي است.)

 

بي ربط نوشت: قديم ملت براي دختر همسايه شان شعر مي خواندند و مي گفتند براي امام زمان است. حالا يارو براي امام زمان شعر خوانده  و تو... استغفرالله.

نشسته ام٬

بی اختیار.

اجباری ست مرا بر سکون.

و در این اندیشه و تردیدم:

کنون٬

به زمان تعبیر کابوس های ندیده ام رسیده ام٬

یا به انتظار تصویر رویای نویدم٬

نشسته ام٬

بی اختیار.

اجباری ست مرا بر سکون...

می دانی حکایت چیست؟
یک تغییر نقش، تغییر معنا. روشن فکری را می گویم.
این که از نوعی منش فکری کم کم به کسوت تبدیل شده است. بعید نیست امروز فردا هم توی خیابان تابلو صنف روشنفکران را ببینی.

بی ربط نوشت: "ابله آزاری" رسمی بس دیرینه است و فراگیر. این است که "خود آزار"  ها  دچار  "خود ابله پنداری" می شوند. گرفتی مازوخ کوچولوی عزیز؟

مي داني... خيلي دمش گرم است. دو بيتي را مي گويم. در ميان قالب هاي شعري بايد بگويم محشر است. تاپ تاپ. نامبر وان. (البته وقتي مي گويم دو بيتي هر چيزي است كه دو بيت داشته باشد(مثلا رباعي هم.))
مي داني... مثل قصيده و مثنوي نيست كه به درازا بكشد. زود تمام مي شود. دو بيت. كلا دو بيت. (و نه البته چهار مصراع ها... فقط دو بيت!) اما همين دو بيتش خودش حسن مطلع و مقطع دارد، بدنه دارد، حتا تخلص دارد. رهايي ... مي داني... بيت اولش دارد تو را توي باغ مي آورد و نصفه ي بيت دومش، هنوز خوب توي باغ نيامده اي صدايت مي كند "هوي"... تا بخواهي برگردي و ببيني كي تو را صدا كرده است، نيمه ي بيت دوم رسيده است و تو عجيب غافل گير و گل و گيج و منگ و مات و مبحوت مانده اي. دهانت باز مانده و دوباره دو بيتي را از اول  مي خواني و دوباره و دوباره و دوباره و ...

***
اين دوبيتي(يا همان رباعي!) را الان يادم نمي آيد از كيست... اما احتمالا توي نظرات، بعدا بنويسم.... محشر است.

تلخ است كه لبريز حقايق شده است.
زرد است كه بازيچه ي منطق شده است.
عاشق نشدي اگرنه مي فهميدي،
پاييز بهاري ست كه عاشق شده است.

***
اين دو تا هم از يك كليپ بلوتوسي رونوشت مي شود: (از كسي است با عنوان فردوسي)

ما دور مداري از خطر مي گرديم.
تا صبح به دنبال سحر مي گرديم.
سوگند به لاله ها كه همچون خورشيد،
زرد آمده ايم و سرخ برمي گرديم.


شهر آينه دار مي شود با يك گل
پروانه تبار مي شود با يك گل
گفتند نمي شود، ولي مي بينند،
يك روز بهار مي شود با يك گل.



بي ربط نوشت: پل مديريت، انتهاي كارگر، خيابان شهيد گمنام، پل گيشا، پارك گفتگو، با خاله ام رفته بودم خريد. توي ماشين داشتم آهنگي از آلبوم قلندروار افتخاري را گوش مي دادم...مي داني... فهميدم چگونه مي شود ناگهاني هجمه اي از ياد ها را ... آورد...مي داني...

گاهی اصلا گویی نه او خواننده است ونه چیزی که تو داری به آن گوش می دهی ترانه. گویی او خطیبی ماهر است که سخنانش را در میان طنز های ماهرانه* و مخصوص خودش و یا درمیان نامتعارفانه های دوست داشتنی اش و از اصل با زبان مخصوص خودش بیان می کند و تو هم مستمعی که داری به یک سخنرانی سنگین و پر کنایه گوش می دهی. گوش می دهی و تمام تلاشت در این است که کمترین نکته ای و کنایه ای و ... ای را از دست ندهی. مانند وقتی داری به عقاید نوکانتی گوش می دهی.

گاهی خواننده ای شش دانگ می نماید که آهنگ ها و چهچه های عربده مانندش ستودنی است.
آهنگ هاش تازه و ریتم هاشان دل پذیر و گویا با فرکانس سلول سلول بدنت مچ هستند. بخواهی دقیق تر بفهمی مثلا این طوری که اگر کنارش نشسته بودی بعد از خواندنش بی اختیار کف می زدی و با صدای گرفته داد می زدی "قناری.... ناز نفست... شُش ت شم." . مانند وقتی داری ترنج را گوش می دهی.

و گاهی هم کاخی از ادبیات می ماند. بیت ها و غزلواره ها و تغزلات شیرین ش اساسی دلچسب اند و تو می خواهی سر تعظیم مقابل شکوه این کاخ فرو آوری. مانند وقتی داری "ای در میان جانم و جان از تو بی خبر" را می شنوی.

گاهی هم اصولا به شوخ مسلک چرندگو می ماند، تلخک وار. مثلا وقتی داری دل می رود ز دستم را گوش می دهی.

گاهی هم گویا تلفیقی از این هاست. مانند وقتی داری جبر جغرافیایی را گوش می کنی.

اصلا می گویند باب تلفیق است. صدای غژغژ سه تاری که چون گیتار برقی می نوازندش را که شنیده ای؟ یا مثلا آنگونه که در مصاحبه اش می گفت، گوشه ی نمی دانم چی چی از موسیقی محلی نمی دانم کدام دهات که با گیتار برقی اش می نوازد.**

اما راستش را بخواهی بیشتر خیال می کنم باب بریدن است. بریدن مطلق... بریدن مطلق از هر مطلقی. می توانم این را در عدم تقید به سبک هاش ببینم. برخی می گویند پدر شعر فارسی را صاف کرده است و برخی آسفالته نمودن موسیقی ملی را به او نسبت می دهند. این که این ها براش قید و بند نیستند را من می گویم بریدن... نه فقط این ها... همه چیز... بریدن تام. بریدن مطلق. می فهمی؟ می خواهی اشکال فلسفی بگیری، بگیر. می خواهی عدم تعلق اش را تعلق اش بنامی بنام. بریدن مطلق از مطلق ها را من در کارهاش می بینم. از "ترنج" اش بگیر، تا "جره باز(رفتم به نخجیر)"، از "دل می رود ز دستم" تا سری دیازپام ها، از "سر زلف بلوند" تا ...

 بی ربط نوشت: عقاید نوکانتی از آن من... شقایق نورماندی از تو... حلاوت و بی صبری از آن من... (...)

 ______________________________

*.اول به جای این عبارت نوشته بودم "در لفافه ای از مطایبه های ماهرانه" که دیدم اگر خودم جایی مطلبی با این مطلع را بخوانم بی شبهه بی خیال مابقی می شوم... گور احساسات نویسنده.

**. مرافقی من الغیب رساند که گوشه، گوشه ی سلمک شور، مال خراسان است. (راستش دروغ گفتم، مرافقش از غیب نبود.)

مدت ها پيش بود، شايد يك سال پيش كه يك سي دي در اين رابطه ديدم. شهادت آب و واكنش نشان دادن ملكول هاي آب نسبت به مفاهيم انساني، خوب، بد، واژه هاي خوب، دعا، موسيقي و الخ. آن موقع سعي نكردم خيلي توجه خرجش كنم. گذشت و اصلا اين مسئله يادم رفته بود تا ديشب توي ماشين و از راديو شنيدم كه پروفسور ايموتو-همان پروفسور قبلي، صاحاب شهادت آب و اين ها- طي كشف تازه اي متوجه شده كه آب زمزم با مابقي آب هاي دنيا متفاوت است. نمي دانم بلورش چي چيك اضافه دارد و ...

دوباره ياد قضيه افتادم و با خودم گفتم سنگ مفت، بگرديم توي اينترنت ببينيم منبع درست و درماني از اين داستان يافت مي شود. يا مثلا مي شود جايي خود اين يارو ايموتو را گير آورد. اولين چيزي كه فهميدم اين بود كه انگاري آقايي فرهنگ نام توي برنامه ي كوله پشتي در اين رابطه برنامه داشته است.(كه حكما شومن سي دي اي كه ديده بودم هم بايد همين آقا باشد) خلاصه كه تا دلتان بخواهد مي شود پيرامون اين موضوع سايت پيدا كرد. اما يك جورهايي دنبال سايتي بودم كه رد كند قضيه را.(آخر قضيه خيلي بو دار است، هرچند كه متافيزيك زده است پدر هرچه ناممكن را در آورده است و ديگر نمي تواني به سادگي بر هر چيزي برچسب علمي نبودن بزني، اما انقدر ها هم هنوز علم بدبخت بي در و پيكر نشده كه*...) چيزهايي كه در اين رابطه يافتم بيشتر انتقاد از استفاده ي اين قضيه براي تبليغ ديني بود. مثلااین یکی.

اما مابقي يافته هايم در يك كلام گفته هاي ضد و نقيض بودند. بعضي ها مي گفتند شما كه دليل نداري چرا قبول مي كني. بعضي ها هم مي گفتند شما كه دليل نداري چرا رد مي كني. راستي در سايت مبارزین هم اين قضيه را خرافات دانسته بودند و به نبود مقاله اي علمي در نشريه اي معتبر اشاره كرده بودند. (و البته باز منبعي براي اين قضيه هم نداشت) هيچ دليلي قاطع بر رد يا پذيرش اين داستان نبود و اين "نبود" من را هي حريص تر كرد تا قضيه را روشن كنم. روشن تر البته.خلاصه كه توي يك فروم دنبال قضيه را گرفتم  كه چيزي دست گيرم  نشد جز اين كه كسي اين پيشنهاد را داده بود: "دو تا ظرف برداريد و توي هر كدوم تيكه ميوه قرار بديد اسم خدا رو يكي و اسم شيطان رو ديگري بچسبونيد اگر تاثيري كه گفته شده وجود داشته باشه , بايد بعد چند وقت خودشو نشون بده."

تازه يادم رفت بگويم كه توي سايت مبارزين يكي نظر داده بود"بنده روی برنج پخته این کار را انجام دادم، با دو عبارت «قرآن کریم» و «آیات شیطانی» و الان بعد از گذشت پانزده ماه برنجی که در شیشه بابرچسب «قرآن کریم»قرار داشت، تنها کمی آب باز کرده ولی برنجهای داخل شیشه دوم کاملا سیاه شده اند. اگر بخواهید عکس آن را برایتان ارسال خواهم نمود. ضمن اینکه در سی دی جلسات تکنیک های موفقیت آقای دکترفرهنگ که در باغ نور اصفهان برگزار شد این برنجها را نشان داده ام. می توانید ازفرهنگسرای پرسش اصفهان سی دی آن را فراهم کنید.[خب عزيز من شايد نتوانيم...ما كجا و اصفهان كجا.]" كه البته اين ها قضيه را ملموس و ساده مي كنند، اما جواب گرفتن يا نگرفتن از اين ها را نمي شود قاطعانه ربطش داد به داستان اصلي(البته اگر جوابي گرفته شود/شده باشد!).

توي همان فروم يك "امگا" نامي هم بود كه اساسا پايه ي قضيه را از بيخ زده مي دانست... منتها هرچه گشتم اين يارو هم دليل درست و حسابي نياورده بود كه نياورده بود. خلاصه كنم. پيش تر كه رفتم توانستم از ويكي پديا كمك هايي بگيرم** و سايت خود ايموتو ي عزيز يافت شد(سایت خود خود ایموتو) رفتم و از آنجا هم ايميل يارو را گرفتم و يكي ميل زدم. با هزار پوزش و عذر خواهي مبني بر مورد شك قراردادن پژوهش هاي آن عالم بزرگوار خواستم اگر مي شود به بنده ي كمترين دو سه تا رفرنس معتبر نشان دهد و يكي مجله ي معتبر علمي هم معرفي كند و الخ. تا چه شود...

متوجه هم شدم كه انگار يارو دارد روي اسمهاي اسلامي خدا كار مي كند (آدرس خبر از خود سایت یارو) (البت بعد از اين كه وارد صفحه شدي names را سرچ كن مي رسي سر مطلب).

خلاصه كه هنوز مثل سال پيش كه توجهي خرج قضيه نكرده ام توفيري حاصل نشده است و همچنان قضيه پا در هواست و ما ملزم به خرج ننمودن توجه.

از اين ها كه بگذريم انگار دختري توي همين مملكت خودمان هم اين كار ها را كرده است كه از نوع بيان نتايج كارهاش تزلزل مي بارد. مثل گزاره ي"زيباترين حالت مربوط به زماني است كه براي آب قرآن پخش مي شده" ،  كه در يك مقاله ي علمي استفاده از واژه ي مبهمي چون زيباترين كه هزار جور معيار دارد و اصولا مقوله اي انتزاعي و بسته به بيننده و نظري و سليقه اي ست و عمرا بشود در موردش قطعيت بيان داشت خودش به نوعي علمي بودن مقاله را زير سوال مي برد. البته باز به يقين نمي توان رد كرد.(چون اين گونه سوتي دادن ها از يك دانش آموز ايراني بعيد نيست.)

اخبار ضد و نقيض حاكي از اين بود كه قضيه مورد تاييد جشنواره ي خوارزمي است. توي سایت خوارزمی جاي درست و حسابي گير نياوردم ولي  ميلي زدم و خواستم به من بگويند اين طور كسي و اين طور مقاله اي داشته اند يا نه. و باز هم تا چه شود...***

_____________________________

*. آخر وقتي واژه اي كه از يك زاويه خوب و از ديگري بد باشد بگذارند جلوي آب، وقتي واژه اي كه در زباني خوب و در ديگري بد باشد، وقتي هنوز حساب خوب و بد درست و حسابي سوا نشده اين طور قطعيت ها به نوعي خرافي به نظر مي رسد. البته يكي قضيه را به مسئله ي انتظار از جهان و نيروي جهان ربط داده بود.(مستند راز را ديده اي؟)

**.جالب اين كه توي ويكي پديا ايموتو در رده ي دانشمندنما ها بود.

***.از هرگونه اطلاع معتبري استقبال مي كنيم.